[पारंपरिक हिंधु]

पारंपरिक हिंधु समाजेंत ’ब्रह्मण’, ’क्षत्रिय’, ’वैश्य’ आनि ’शूद्र’ म्हळ्ळे च्यार प्रकार आस्ले. ब्राह्मण पूजा-पाठ कर्ताले तर क्षत्रिय ’दॆस राक्वलि’चें काम कर्ताले. वैश्य वेपार चलय्ताले तर शूद्र व दलित चड्ताव चिल्लर म्हण लेख्चें काम कर्ताले; जशें कूल्कार, खच्रो काड्चें, नितळायेचें व हेर रितिचि सेवा कर्चें.

वेळाकाळातेकिद लोकाचि सम्जणि वाड्लि, शिकाप चड्लें, तर्‌यी आज पासोन समाजेंत हें चिंताप हर्येका समाजेंत आसा, एका वाटेन वय्र वेतलो चडित वय्र वचुंक आशेताना ताच्या सक्ला आस्च्यांक अनिक्‌यी सक्ला गुड्डाय्तॆ वेता. समाजेचो ऎक वर्ग ह्या वर्गांक निर्माम करुंक चिंतास्तां, बाकिचे सर्व ह्या वर्गांक चडंव्क पेचाड्ता. असल्या एका समाजेच्या चिंत्पावेवस्तेक वैचारिक चिंत्पाचो चिम्टो काड्चि कविता हि जाव्नासा.

वृत्तेन वकील जाव्नास्चो कवि, तुम्कूर जिल्ल्यांत्ल्या कोरटगेरे तालूकांत्लो ’बिदलॊटि रंगनाथ’ म्हळ्ळे लिख्णे नांवाखाल पाट्ल्या भारा वर्सां थाव्न साहितिक वाव्र करुन आसा. कांय तिन्शां वय्र कविता, तिसां वय्र मट्व्यो काण्यो बरयिल्ल्या हाचो पय्लो कविताजमो ’मण्णिगे बिद्द हूवुगळु (मातियेक पड्‌ल्लिं फुलां)’ कर्नाटकाच्या चड्ताव पत्रांनि पर्गट्ल्यांत. २०१५ ताल्लॊकु कन्नद राज्यॊत्सव प्रशस्थि लाभ्ल्या. ’बदुकिन तलासु’ (जिण्येचिं सोध्नां) कविता जम्याक २०१५ इस्वेच्या संक्रमण काव्य पुरस्कात लाभ्ला.

नूरुल्ला त्यामगोंडळू: १९९९ इस्वेथाव्न कानडिंत सराग कविता बरंव्चो नूरुल्ला त्यामगोंड्लु (नेलमंगल - बेंग्ळुर)चो ’बेळकिन बुग्गे’ बूक कन्नड साहित्य परिषद थाव्न पर्गट्ला. मधुगिरि कॊर्टांत बेंच क्लर्क जाव्न काम कर्न आस्चो हो ऎक संवॆदन्‌शील कवि.