"तूं बरो मनीस म्हण संसारांत रुजू करुंक सकचोनांय, कित्याक तो लेख-पाकाचो बूक सर्गार"
दायज - नवें रूप, नवी सूरवात
वरस : २००५
मयनो : माय
देव बरो दीस दींव तुमकां समेसतांक,
वयलो आंकडो ’इक्रावो’ म्हण सांग्ता तरय आधल्या वर्साचा हेच्च मयन्यांच ’दायज’ उदेवन आयिल्लें आनीं आज एका वर्साचो पांवडो उत्रोन दूसऱ्या वर्साक पांय तेंकचा वग्तां, ’दायज’ नवें रूप घेवन तुमचेमुखार आसचें तुमकां खूब रुचतेलें म्हळ्ळी आमची पात्येणी जावनासा.
’दायज’ एक साहितीक सायट जावन आसताना हांतूं रुपाक मात्र न्हय, साहित्याकय उंचलो दर्जो दिंवची आमची आशा जावनासा. दायज कांय एक संचालन बिल्कूल न्हय, फकत्त कोंकणी साहित्याची अभिरूच आसचांचो जमो. हांगासर कोंकणी साहित्याचा अध्ययनाक लग्ती जांवचा चटुवटिकांक पयलें स्थान मेळतेलें. दायज कांय खबराळें सायट जावन आसचेंना देकून तुमकां गांवचो/पर्गांवचो खबरो वाचुंक चडीत जावन मेळचेंना.
’दायज’ संचालनांक, वेक्तिंक मिकवोन आसचें सायट - कोंकणेचें. कोंकणी साहित्यासवें, कोंकणी भासेक, कोंकणी वावराक आमीं पयलें स्थान दितांव देकून संसाराचा खंचाय कोनशाचांनी ह्या वयल्या प्रकारांनी वावर केल्ले विवर आमकां धाडून दिले तर आमीं ते संतोसान पर्गटलेल्यांव. कानडी लिपियेंत आसचा ह्या सायटाचें विंचणार साहित्य गांवचा लोकांक मात्र न्हय, अंतरजाळाची वेवस्था नातल्ल्यांकय पावाजय म्हळ्ळ्या इराद्यान दायजचीं विंचणार बर्पां आमीं ’दिवो’ कोंकणी हाप्त्याळ्याचेरय पर्गट कर्तेल्यांव.
कोंकणी भास जिवाळ दवर्चा दिशेन आयचा काळार जायित्ते जण जायत्या रितीन वावर करून आसात, अपापल्या रितिंनी, आपापल्या वेळा आनीं तांकिपरकार. हें कोंकणेक खंयचाय रितीन उपकाराक पडता तर बरेंच. कोंकणेचा साहितिंक, कोंकणेचा पत्रगारिकेक, कोंकणेचा संगीतकारांक या कोंकणी कलाकारांक आमीं घट केलें तर कोंकणी आवयची पुजा केल्लेपरिंच म्हळ्ळें आमचें चिंताप. कित्याक म्हळ्यार कोंकणी संसक्रतिचें पाटथळ हे जावनासात. कोंकणी साहित्याक पयलें स्थान आनीं मान दिंवचा इराद्यान, कोंकणी साहित्याक जिवाळ दवर्चाक तशेंच कोंकणी साहित्यांत नव्यो वाटो सोधचाक आमीं एका वर्साधीं सुरू केल्लें मिसांव जावनासा ’दायज’. आनीं वेळाकाळा फर्माणें आमचा मिसांवाक नव्यो नव्यो वाटो उदेतेल्यो. ’कविता पाठ’, ’दायज साहितीक स्पर्धो २००४’ कांय थोड्यो सुर्वाती.
’दायज’ चेर तुमकां वाचुंक मेळतेलें - सकाळीक संग्त्यांक आटापचें लेकन संपादकीय, दायज पंगडान कुवेयटांत मांडून हाडचें कविताचें अध्ययन - ’कवितापाठ’, कोंकणी मटव्या काण्यांचें मयन्याळें अंकण ’कथादाय ’, ’सन्नेसिचो संसार’, कविताचें अंकण ’कवितादायज’, हाप्त्याळीं कविता - कविताझर, कुसाळां दुख्तासर हासंवचें ’हास आनीं हासय’ तशेंच ’रुसतुरुसांव’, ’तवळ तवळ’ आनीं सभार. कोंकणी साहितिंविशीं सविसतार समजोणी तशेंच जाण्वाय जोडची उर्भा आनीं आसक्त आसचांक त्येविशीं सविसतार विवर आमीं दितेल्यांव.
दायज सायटाचेर कोंकणी साहितिंक तशेंच कोंकणी वावराड्यांक पयलें स्थान आसतेलें देकून कोंकणी वावर केलेल्यांचो तशेंच कर्तेल्यांचो, तांचा वावरासवें उल्लेक आटापचें अंकण ’कोंकणी कार्भारी’ आनीं हेर वेक्तिपरिचय व्होळीय तुमकां वाचुंक मेळतल्यो.
कानडी लिपियेंत आसचा कोंकणी साहित्याक संभंध जाल्ल्या संग्त्यांक पाटिंबो दिंवचा इराद्यान आसा केल्ल्या ह्या सायटाचेर तुमकां विंचणार साहित्याचें खजान मेळतेलें. आमीं कोंकणे म्हळ्ळें चिंताप आमचें देकून कोंकणेचाकी ऊंच हांगासर कोण्ंच या कितेंच आसचेंना - नां गांवाचे, नांवाचे, संचालनाचे दोरे या अरलुक्यो बिरुदांचे तुरे. कोंकणेंतल्या विंचणार साहित्यांचीं तशें नव्या साहितिंचीं बर्पां आमीं आमचा वेळाकाळा फर्माणें पर्गट कर्तेल्यांव. तुमचा सल्हा सुचनांक आमीं उग्त्यामनान घेतेल्यांव.
आमीं सुर्वातेरयी सांगलां ’एका वातिथावन हजार वाती पेटयल्यो तर त्या वातिचें आवक झराना, बगार भंवतोणिचो काळोक धांवता’. कोंकणेखातीर संसाराचा खंचाय कोनशार कसलींय कामां जातात तर, तीं जांवदीत. तरयी प्रगतेचें सुंकाण हातीं घेवन अंतरजाळीं मुखांत्र कोंकणी वावर करून आमकां प्रेरण दिलेल्या सर्व कोंकणी तारांचो उपकार बावुडतांव आनीं अशेंच विशाल चिंत्पान आनीं एका मनान वावर कऱ्यां म्हळ्ळो उलो दितांव.
देव बरें करूं तुमकां,
- वल्ली क्वाड्रस, अजेकार
