निलबा अ. खांडेकार

निलबा अ. खांडेकार

मेरीलीन मुन्रो

हांव तिका कविता वाचून दाखयतालो

एका परस एक घडये आकांताच्यो

ती गुल्ल जाली आनी कविता सोंपल्यो

तेन्ना चंद्रिम मीना कुमारीचें भूत जावन

मळबांतल्यान व्हावत वयतालो

मनांत धरिल्ल्या कवितेंतल्या

शब्दांचो आधार घेवन

ती उठली मदींच

म्हणपाक लागली, केंस उगोवन येता

केंस उगयता उगयता

तिच्या केंसांतल्यान दोन-तीन कविता झडल्यो

आनी पळयता पळयता त्यो

मळब घट्ट धरून आशिल्ल्या

चान्न्या वांगडा वितळून गेल्यो

धव्या फुल्ल गुबगुबीत गालांत मुरगट्टना

आयज म्हाका ती मेरीलीन मुन्रो भशेन दिसली

येद्या व्हडल्या सिलव्हर स्क्रिनीर

तिका इसकोळ जावपाक जागोच नाशिल्लो

वण्टी शिवाय

चौकटी शिवाय

प्रतिकां शिवाय

समश्टी सैत स्वताक घट्ट जोडपी असो

दरेक जगपांक ग्लोबल घुंवडे घेवन लेगीत

कसले शब्द आनी कसल्यो कविता (?)

सूर्य दिता आनी चंद्रिम व्हरता

म्हण्टात तें वगीच न्हय

तरीय खूब जाण सोदीत आसतात

आपल्या मरीलीना खातीर चौकांतलो आरसो

ली पोन तर चंद्रिमाच्या प्रतिबिंबांत

जीव वगडायसर सोदून काडली कविता

'केंस उगोवन येता'

हें तिचें फक्त एक निमित्त

आतां कोण खरें मानीत, की

कविता फक्त आयकोपा खातीरूच आसतात म्हण (?)

एक कविता बरवन

’कवी’ जाल्ल्या म्हाका

कांय शेंभोरांनी कविता

बरयताना कळ्ळें

’हांव कवीच न्हय’.

म्हज्याच थोड्या वळिंची याद आयली जेदना ही कविता वाचली.

आज‌काल ’कविता’ म्हळ्ळें नांव लोकामोगाळ देकून आमच्या गांवांत मनशां हजार पूण तांतले कवी एक हजार एक. पूण उदेता प्रश्न ’कविता म्हळ्यार कितें?’

हें प्रश्न एक पावट न्हय, दरेका दिसा ’हांव कवी’ म्हण चिंतेल्यांनी, पात्येतेल्यांनी अपणाक विचार्ची आनी ताची जाप सोधची गर्ज आसा.

आतां कविता कित्याक पासून आसची म्हळ्ळें प्रश्न ह्या हजार लोकाक केलें तर हजार रितिच्यो जापी मेळतीत. कोणाक कविता एक हवेस, कोणाक कविता एक टायम‌पास, कोणाक कविता एक कला, पूण कविता म्हळ्ळी कोणाक जिविताच्या सावळेचीं रुपां जातात तेदनां पयलो बरो मनीस स्वता कवीच जाता म्हळ्ळें नख्खें सांगुयेता.

कविता एक स्वभाव, कविता एक जवाभदारी, कविता जिण्येच्या मौल्यांक गाळून, पिळून काड‌ल्लीं सतां.

’सतां’ म्हळें हांवें ’खतां न्हय’. पूण आयचो काळ असोकी, कितें बरयलां म्हण वाचुंक, समजुंक आमचेलागीं वेळ ना, संयम ना, श्याथी ना. पूण कोणे बरयलां तें पयलें पळेवन, तांचे-हांचेथावन आयकल्लेंच सत म्हणून पात्येवन जियेवन आसांव देकून ’कविता’ च्या मुळाव्या अर्थाचेर आमी फकत ’खतां’ जावंक सक्तांव शिवाय चडतीक कितेंच न्हय.

हेच चिंत्पाक लागून आज पासून मेरीलीन मुनरो फकत पायनालाचेर जियेता. पूण चंद्राच्या प्रतिबिंबांत अपलोच जीव होगडायतासर सोधून काडलेल्यो कविता समाजेच्या अमूर्त चिंत्पाक आदाळतात.

बाब निलबा अ. खांडेकार कोंकणिंतलो नाम्नेचो कवी. साहित्य अकाडेमिचो पुरसकार जोडपी. ही ताची आयलेवार‌ची कविता कांय जायत्यो काणियोंच सांगून वेतात. ही कविता वाचून गेल्लेपरिंच परत वाचुंक प्रेरीत कर्तात.

Bab Clive DSouza

Bap Myron J. Baretto

Bai Flavia Castelino

Bab Edvin Fernandes

Bai Vaishnnavi Raikar

Bai Pooja N. Gaonkar

Bai Cialini Fernandes

Bai Linet DSouza

Bab Ganeshwar Tari