पांखे नाशिल्ले घर (- उदय म्हांबरो)

[कविता] पांखे नाशिल्ले घर (- उदय म्हांबरो)

आज मनीस कितें सवलतायेचे गुलाम जाल्यात‌काय कितें? बदलावण कितें मनशाचें मनशापण घेवन गेलांकाय म्हळ्ळें सवाल जायते पावटीं आमकां धोसल्लें आसा. संसाराच्या सुरवातेचो सुरयो जांव, दरयो जांव बदलुंक नां, चंद्र तारां सयत अजून आसात. मोळोब सयत अजून तेंच पूण ह्या सर्वांच्या साक्षेचो किर्कोळ मनीस मात्र बदल्ला म्हळ्ळो आटोव करून दिता ही कविता.

बाब उदय म्हांबरो एक संवेदन‌शील चिंतपाचो कवी. ताची एकेक कविता ताची गवाय. ही कविता सयत वाचून कवितेचो अस्वाद करुंक तुकाच उलो दितां.

सं.

[कविता] पांखे नाशिल्ले घर (- उदय म्हांबरो)

पांखे नाशिल्ले घर

एका घराक पांखेच नासलें

तरी घरांतली मनशां

वतान करपनासली

पावसान भिजनासली

थंडेन कुडकुडनासली

घरांतली मनशां पोटाक गरज पडटा तेन्ना

तीन फातरांची चूल पेटयताली

रातीकडे फातर उश्याक घेवन

जमनीक फांट तेंकोवन

मळबाची चादर पांगुरताली

घराक वण्टी नासल्यो

फुतुफुतु आवाज वण्टीक आदळ नासले

घराक दारांय नासली

येतल्या वतल्याक घर उक्ते आसले

घराक आसलीं जनेलां

जनेंलांतसून नितळ निर्मळ वारें येताले

घराक पांखें नासले

वण्टी नासल्यो

दारांय नासलीं

जनेलां मात आसलीं

आनी आसली ती बुनयाद

घराची बुनयाद बरी घट आसली

- उदय म्हांबरो. [जनेर, २०२०]