"जर आशा-अत्रेगच घोडे जाते, तर भिकारीय तांचेर सवारी कर्ते"
बिजी आसायगी?
वरस : २००५
मयनो : मार्च
हेंच सवाल, म्हजा मतिंत सवालांचें वादाळ चेपून गेल्ल्या दे|जोर्जी पींत आयकोळान, म्हाका सदांय फोन केल्लेवेळार पयलें विचार्चें जावनासल्लें. सूरवेर हांवेंयी ’व्हय इल्लों बिजी आसां’ म्हण उपरांत हांवेंच ताका फोन कर्चें आसल्लें.
उपरांत ’इल्लो बिजी पूण सांग’ म्हण जाप दीवंक लागलों आनीं थोड्या तेंपा उपरांत ’व्हड ना - उलव्येत’ म्हण जाप दीवंक लागलें. हेंच सवाल म्हजा जिबेथावन येंवचें जेन्नां हांव कोणायकी फोन कर्चेवेळार. ’बिजी आसायगी?’ आमीं आमचा जिण्येर कितलीं बिजी? म्हळ्ळ्या चिंत्पाचेर एकोडो निहाळ करयांगी?
बिजी नातल्लो मनीस कोण्ंच आसचोना. जांव तो घाटागार या भाटागार. जाव्येत तो कुल्कार या शेत्कार. जाव्येत तो दोतोर या काजितोर. जाव्येता तो सुतारी या काम नासतां रसत्यार भंवचो बेकारी - हरयेकलो बिजी. तांतांकां तांतांचो म्हळ्ळें काम आसा आनीं अपल्या मतीन वोपून घेतल्लें एक मिसांव आसा. आनीं त्या मिसांवाक शाभितायेन पोंताक पाववंक हरयेकलो मनीस मिनत कर्ता. हेरांचा घरांनी चोरी कर्चो चोर जाल्यारयी मिनत कर्न्ंच चोरी करुंक पडता.
नावे आपल्याच पांयांक अपणान्ंच कुराड मारल्लेपरीं जायत. आनीं त्या चोराची मिनत इतलीच - केदनां अपणान नागंवचा मनशांक नीद येता म्हळ्ळी घडी समजोंवची. आमीं आयचा काळाचो बुध्वंत लोक, बूदजीवी, ह्या प्रक्रियेंत खंय आसांव?
आमकां आमचें काम, आमचें कुटाम, आमचें घर, आमचें हिताल, आमचा भागिंतलीं फुलां, आमचा घरांत सोभीत सुणें, माज्रां आसात, आमीं फ्याशन संसारांत जियेतांव, लेकाचें उलयतांव, लेकाचें खातांव, लेकाचें पियेतांव आनीं लेकाचें उरवंक प्रेतन कर्तांव. पूण एक संगत आमीं विसर्न सोडल्या आनीं ती जावनासा लेकाचें नियाळतांव.
हें कित्याक? काराण आनीं दैवीक जाप एकच - ’आमीं बिजी’. आमकां टिवी आसात, सीरियल्स आसात, आमीं प्रगतेचा पावलांनी आसांव, आमचो शेवोट पाश्चात्य राषट्रांनी वसती कर्चो जावनासा, जाव्येता तो भासायिल्लो गांव केनडा, आसट्रेलिया या लंडन जाव्येता. थंयसर मान्नाचें खाण लाभता, थंय भजरंग दळाचे एदोळ उदेवंक नांत. आमकां मिसां आयकोंक दोशी दितेलीं कोणय नांत.
बरें.. बरें.... सर्व बरें... एक घडी चिंत्यां आमचा जिण्येंत आमीं कितें साधन करुंक आसा? आमचा जिण्येची वाट किशीन वेचार आसा? खंय वचाजय आसल्ली? खंय वेचार आसा? सत सांगोंक भोव दूक भोग्ता तरयी आमचा ह्या ’बिजी लायपांत’ आमीं ह्या एका परिगतेंत आसांव म्हळ्यार;
’आमीं सूरवात केल्ल्या सुवातेर आमीं धरल्ली वाट आमकां खंयगी पावयता म्हण आमीं चिंतल्लें, आमीं खैंयगी पावल्यांव आसतां अखरेक आमीं सूरवात केल्ल्या सुवातेक पावताना आमीं कोण म्हळ्ळेंच विसरल्यांव’
कित्याक? कित्याक? फकत आमचा चिंत्पाचा आळसायेन, आमचा अलक्षेन, आमीं आमकांच फटकिरो भर्वसो दीवन फटवन घेंवचेवर्विंच.
जेजू संसाराक आयिल्लो भागेंवंतांखातीर न्हय, पात्क्यां खातीर म्हळ्ळें आमीं करेज्माचा काळार पुणीं वाचल्लें आयकलां जाव्येता. आयचा काळार आमची क्रीसतांव जिणी ह्या चिंत्पाक कितली सरी जाल्या? हेरांक जोकुंक चिंतल्लीं बोटां आमकां जोकून एक पावटीं निहाळ्यांगी? हांव जाणां आमीं बिजी म्हण. एकाधावेळा अशें चिंतलें तर अन्येक सवाल उदेनांगी? ’ह्या सर्वाक कोण/कितें काराण? म्हण?’ कित्याक संसारांत पिडा आसा? दुबळिकाय आसा? अगिन्यान आसा? भूक आसा? लज आसा? जाप भोव संपी - बूदजिवी म्हण लेखचा आमचेथावन्ंच. आमचा ’बिजी’ चिंत्पाथावन.
देकून संसारांत आसचीं अन्वारां उदेल्यांत या उदेतात ती ह्या अशिकपी, दुबळ्या लोकां थावन बिल्कूल न्हय - बूदजीवी म्हण लेखचा मनशां थावन - आमचेथावन. पूण हें सत आमीं नेगार कर्चें या वोपून घेंवचें त्या त्या मनशाचा चिंत्पाचा परिधिभितरलें चिंताप.
पूण ह्या परिगतेंत आमीं कित्तून पावल्यांव म्हळ्यार मुखार आसचीं मुखेलिंय न्हय, पाटीं आसचीं पाटलावदारीय न्हय. तरयी मारेकार खोटें आनीं दैवीक बरेंपण एकाच जाग्यार आसचें - मनशाथंय.
पूण ह्या चिंत्पाचा आळसायेन खोटेंपण दैवीक बरेंपणाचेर राज्वटकी चलयताना पंदा पडोन चिर्डता, उर्डता मनशाचें मनशापण. तें जीव सोडचाधीं पुणीं आमीं एक पावटीं दोळे सोडन पळेयांगी?
’बिजी नातल्यार मात्र’
- वल्ली क्वाड्रस, अजेकार
