ಕವಿತಾकविताPoem

चाळिशींत म्हजे (- रुपाली मावजो कीर्तनी)

[कविता] चाळिशींत म्हजे (- रुपाली मावजो कीर्तनी)

दरेका मनशाक हें चिंतप येता जेदनां चाळिसावो पांवडो उतरताना अशें भगता; अपल्या संपून गेल्ल्या वरसांनी कितें करुंक जाय आसलें पूण करुंक सकुंक ना. देकून‌च आज पासोन मनीस चंद्राक उडकी मार्ता, उदकाक मुटिंत धरता, पूण वेळाक राववंक सकाना. संपून गेल्ल्या वेळाची याद काडून आज आसा तो वेळ कसो बरो करून उपेग करुंक जाय म्हळ्ळे संग्तेचेर एकोडो नियाळ हाडयता ही कविता.

बाय रुपाली मावजो किर्तनिच्या कवितेंनी एक वेगळोच संसार आसता. आनी ह्या कवितेंत सयत तिणें तो संसार रुतां केल्लें पळेवंक तुका उलो दितां.

[कविता] चाळिशींत म्हजे (- रुपाली मावजो कीर्तनी)

चाळिशींत म्हजे

चाळिशींत म्हजे आज हांव

विशींतले ते दीस सोदतां

शेणिल्ले खीण ते सगले

आज हांव पुंजावंक सोदतां

करूंक पावलें ना तें सगळें

आतां हांव करूंक लागतां

चाळिशींत म्हजे आज हांव

विशींतले ते दीस सोदतां

धुंवरेल्ले नदरेन हांव

निवळ एक चित्र सोदतां

मिरयेल्ल्या कपलार इल्ली

तिकतिकीत कात सोदतां

थकिल्ल्या दोळ्यांनी हांव

व्हड सपनां पळोवंक सोदतां

चाळिशींत म्हजे आज हांव

विशींतले ते दीस सोदतां

गच्च बिरबिटायल्ल्या कागदार

बरोवंक इल्लो जागो सोदतां

रंगयल्ल्या चित्रांत परत

विंगड रंग भरूंक सोदतां

सोबीत उतरांची माळ गुंथून

म्होवाळ गीत गावंक सोदतां

चाळिशींत म्हजे आज हांव

विशींतले ते दीस सोदतां

पांखांत एकठांय करून बळ

मेकळ्या मळबांत उडूंक सोदतां

रोपट्यार बसून परत एकदा

मंद वाऱ्यार धोलूंक सोदतां

काडून उडोवन रुपडें हांव

रूप म्हजें पळोवंक सोदतां

चाळिशींत म्हजे आज हांव

विशींतले ते दीस सोदतां

जगचे खातीर वेळ रावना

वेळ पळोवन जगप जायना

देखून...

तेन्ना करूंक पावलें ना तें

आज सगळें करूंक सोदतां

चाळिशींत म्हजे आज हांव

विशींतले ते दीस सोदतां

मनात येता तें मनात येता तेन्ना

मनात येता तशें करूंक सोदतां

चाळिशींत म्हजे आज हांव

विशींतले ते दीस सोदतां

- रुपाली मावजो कीर्तनी. [जनेर, २०२०]